“Секој во себе слободен човек ќе цени едно учење по она што тоа го носи, а не по тоа кој го носи. За секого кој испитува, ова второто гледиште претставува доказ на сиромаштво. Златото е злато и во раката на кнезот и во раката на питачот.” К.К.

четвртак, 20. јул 2017.

Нибиру или Планетата Х


Толкувач и преведувачот на сумерските таблици, американцот со азербеџанско потекло, Захарија Сичин е роден во Баку (1920-2010), Азербејџан, а пораснал во Палестина.
Се стекнува со знаење на современиот и древниот хебрејски јазик, другите семитски и европски јазици, потоа Стариот Завет, како и историја и археологија на Блискиот Исток. Сичин дипломирал на Универзитетот во Лондон, одел за економска историја. Долги години работел како новинар и уредник во Израел, а живеел и пишувал во Њујорк. Неговите книги се преведувани на повеќе јазици, па дури и на браевото писмо за слепите. Според интерпретацијата на сумерската космологија на Сичин, постои неоткриена планета со долга елиптична орбита, која влегува во нашиот Сончев систем на секои 3600 години. Оваа планета се вика Нибиру (и се поврзува со Мардук во вавилонската космологија). Според Сичин, Нибиру предизвикал катастрофа на древната планета Тиамат, која Сичин ја сместува помеѓу Марс и Јупитер. После тој небесен судир се настанати планетата Земја, астероидниот појас, нашата Месечина како и кометите. Според Сичин, Тиамат после сударот со Нибиру е поделена на два дела: од едниот дел е создаден астероидниот појас, а од другиот дел добил нова орбита и денес тоа е нашата планета Земја. Поддржувачите на теоријата на Сичин велат дека со ова се објаснува чудната географија на Земјата, но исто така и потеклото на Месечината, необично огромниот сателит за вака мала планета, а катастрофалниот судир е пресметано дека се случил пред околу 4,5 милијарди години.
Сичин смета дека планетата Нибиру е дом на технолошки напредна вонземска раса, налик на човекот, наречени Анунаки во сумерскиот мит, за кои Сичин смета дека се споменати и во Библијата каде се наречени Нефилими. Натаму толкувајѓи ги старите сумерски текстови на Енума Елиш, тој вели дека оваа раса за првпат се спуштила на Земјата пред околу 450.000 години во потрага по минерали, посебно злато, што го нашле и го ископувале во Африка. Овие „богови“ работеле самите во својата колонијална експедиција на Земјата, каде после бунтот на работниците од рудниците решиле генетички да го создадат хомо сапиенсот  со мешање на своите вонземски гени со оние на веќе постоечкиот хомо еректус. Целта била да си создадат робови кои бесплатно ќе работат во рудниците. Меѓутоа ова се само можните предпоставки кои тој ги толкувал на свој начин.

Анунаките или ”Небесните Богови” како што ги нарекуваат пред се се представени како чисти хуманоиди со божествени пропорции, прикажани се крилато, што алудира на небесност и боженственост, потоа силно и цврсто мускулно тело, долги бради и брановидни коси, слични на Античките Божества на Хелените, Етрурците, Нордијците, Галите, Словените итн…
Нивните симболи воглавном се Аријски (благородни) заштитни архитипови и обележја, a тоа се: Лавовите, oрлите, како и нивниот спој во грифон (гриваст однсоно крилат лав) и секако свастиката, што алудираат на вселенската, однсно небесената светлинска енергија. Мачката и орелот се главните непријатели на змиите односно рептилните родови. Но сите змии не се со негативен аспект. Така што постојат змии-чувари како што е Ескулаповиот смок, кој е заштитник на здравјето, кој до ден денеска се користи како симбол на медицината, за разликата од смротносните вајперски предатори.


Нибиру или  Планетата Х

Закарија Сичин ја опишува Нибиру според сумерската космологија како 12-та планета. Нибиру е дом на вонземјанска раса наречена Анунаки, екстремно напредна вонземна цивилизација. Истражувачите ја разгледувале можноста за постоење на џиновска планета која има крајно чудна орбита околу сонцето. Во 2008 година јапонските истражувачи објавиле дека според нивните пресметки, би требало да има „неоткриена“ планета на оддалеченосот околу 100 астрономски единици, која е за две третини поголема од Земјата. Овие пресметки ја поддржуваат хипотезата за постоењето на Нибиру или Планетата Х.
До сега можевме да прошитаме многу написи за оваа планета, како што се:
- НАСА идентификувала планета со аномална орбита околу сонцето. Тие ја нарекуваат Планета Х. Вашингтон Пост и други новински агенции пишувале за неа почнувајќи од 1983 година. Според Вашингтон Пост: „Небесно тело, веројатно со големина на џиновската планета Јупитер и кое можеби е доволно близу до Земјата за да биде дел од Сончевиот систем, е откриено во правец на соѕвездието Орион и сѐ што можам да ви кажам е дека не знаеме што е тоа – вели Гери Нојгебауер, главен научник на ИРАС.“
-  Луѓето кои ја поддржуваат теоријата за древните астронаути веруваат дека поклопувањето на трите концепти – планета/орбита/3600 – не може да биде случајност.
-  Р. Харингтон напишал една интересна статија за Астрономски журнал во 1988 година. Харингтон сугерирал дека постои планета која е три или четири пати поголема од змјата, наоѓајќи се на три или четири пати поголема оддалеченост од сонцето отколку Плутон. Според математичките модели, се верувало дека Планетата Х или Нибиру има крајно елипсовидна орбита од 30 степени.
- Името „Нибиру“ потекнува од древните Сумерци, кои некогаш ја населувале древна Месопотамија, земја во денешен Ирак.
- Нибиру се нарекува и Мардук и има екстремна елипсоидна орбита околу сонцето, која се движи во правец на стрелките на часовникот.
- Се верува дека оваа планета потекнува од соѕвездието Орион, минува крај нашата планета и потоа исчезнува во вселената на својот пат околу сонцето.
- Според повеќе древни текстови од Месопотамија, постои силен доказ кој ја поддржува теоријата дека Нибиру има орбитален период од 3600 години. Сумерите бројот 3600 го прикажуваат како голем круг.
- „Шар“, сумерскиот израз за планетата, исто така означува и совршен круг.
- Нибиру е магнетска планета, предизвикувајќи придвижување на нашата планета кога минува крај неа.
- Кога се појавува во близина на Земјата, изгледа како второ сонце.

субота, 31. децембар 2016.

Славјански аманет од непознат автор од 12 век

За думата, за јазикот наш насушен

Зборот може да се изгуби како град, како земја како душа.
А што е народот, ако го изгуби јазикот земјата душата?
Не земајте ги туѓите зброви во своја уста.
Земеш ли туѓ збор, знај дека не си го освоил,
туку, себе си се отуѓил.
Подобро е, да го изгубиш најголемиот и најобезбедениот град во земјата,
отколку најмалиот и најбезначајниот збор
- на својот јазик .
Земја и држава не се освојува само со мечеви,
туку и со јазици.
Знај дека непријателот те освоил и покорил,
толку колку што зборови ти украл и свои ти вметнал
Два народа мило мое, можат да се тепаат и да се мират.
Два јазика, никогаш не можат да се смират.
Два народа, можат да живеат во најдобар мир и љубов, но, нивните јазици можат, само да војуваат.
Секогаш кога два јазика ќе се сретнат и измешаат, тие се како две војски во борба - на живот и смрт.
Се додека во таа борба се слушаат и едниот и другиот јазик  - борбата е рамноправна.
Кога ќе почне подобро и погласно да се слуша еден од нив,- тој ќе преовладее.
Најпосле се слуша,само еден.
Борбата е завршена.
Исчезна еден јазик,исчезна еден народ.
Знај чедо мое, дека таа борба меѓу јазиците
не трае ден - два, како борба меѓу војски
ниту, година - две како војска (војна-з.м) меѓу народите, туку век или два.
Тоа е за јазикот исто толку,мала мерка за времето
како за човекот миг или два.
Затоа е чедо мое, подобро да ги изгубиш сите борби и војни отколку да се изгуби јазикот.
После изгубен јазик, нема народ.
Јазикот чедо мое е потврд од најтврдиот бедем
Кога непријателот ќе ги сруши сите бедеми и тврдини
- ти не очајувај, туку гледај и слушај, што е со јазикот.
Ако јазикот останал недопрен, тогаш не плаши се.
Таму каде оѕвонува нашиот збор, каде уште се доловува и каде како стар златник се врти нашиот збор, знај чедо мое дека тоа уште е наша држава,
без оглед кој во неа владее.
Народот е чедо мое, траен и од најтрајното и од секоја држава.
Кога тогаш народот ќе се спои како вода,
штом пукнат браните кои го раздвојуваат.
А јазикот чедо мое, јазикот е таа вода,
секогаш иста од двете страни на браната.
која како тиха и моќна сила која брегови рони,
пак ќе го спои народот во една татковина,
во една држава.


(превземено од Жорж Поповски)

понедељак, 21. новембар 2016.

Крсте Петков Мисирков

             Македонски филолог, кодификатор на македонскиот литературен јазик и правопис, историчар, етнограф, аналитичар на национално-политичките проблеми, публицист, идеолог за единство на македонскиот народ со интелегенцијата, а воедно и за единство со комитетот, од што произлегла самостојноста на Македонија, собирач и проучувач на македонското народно творештво.

Д-р Крсте Петков Мисирков роден на 18 ноември 1874 во Постол, Егејска Македонија а умрел на 26 јули 1926 во Софија. Тој е и автор на првото списание на современ македонски јазик, основоположник и активен учесник во македонските научно-литературни и национално-политички друштва во Белград, Санкт Петерсбург, Одеса и Софија, раководител на ТМОК и личност на македонскиот 20 век. Мисирков е автор на книгата „За македонцките работи“, списанието „Вардар“ и голем број на научни статии објавени во различни весници. Покрај авторската дејност тој се занимавал и со превод на литературни дела и собирање на народни творби…….


Потсетување на циклусот “Цутови на мисирковото дело во светот и дома”

    Во овој циклус изработивме многу портрети на слависти, македонисти, афирматори на македонскиот јазик надвор од границите на Македонија.

понедељак, 03. октобар 2016.

Караџица на Јакупица




Планинарски дом Караџица, се наоѓа на 1455 m надморска височина и до него може да се дојде на неколку начини и од неколку правци. Со возило по патот од Драчево кон селата Долно Количани - Горно Количани - Црвена Вода – Преслап - викенд населбата Мала Река - селото Алдинци – домот Караџица. Од  Драчево до домот Караџица има 38 km колски пат. Следна можност за пристигнување со теренско возило е од велешка страна, односно преку селата во општина Чашка – Лисиче – Дреново - Долно Јаболчиште - Горно Јаболчиште - Дом Караџица. Планинарски патеки за пристигнување пеш до домот Караџица се: (скопско) Преслап - Кадина Река – село Алдинци - Караџица ( 2,5 h пешачење), село Цветово - Дом Караџица (околу  3,5 h пешачење ), село Патишка Река - Салакови Езера – Планинарски дом Караџица (8 h пешачење), село Црн Врв - Салакови Езера – Планинарски дом Караџица (6 h пешачење), (велешко) од Планинарски дом Чеплес - Солунска Глава – Планинарски дом Караџица (6 h пешачење). Во близина на планинарскиот дом Караџица се наоѓаат  неколку археолошки локалитети и тоа: “Кале” на вливот на Јуручка во Кадина Река, Алдинци, влашки колиби на Салакова Планина, Драчевски рид, селото Црн Врв и други. Околината на домот е богата и со разни шумски плодови, габи, чаеви, шумски јагоди, боровинки, капини, малини и др.
 Домот има капацитет од 15 соби со 65 кревети, кујна опремена со пристојни елементи и прибори, фрижидери, ормани за храна, туш кабини, ТВ со сателитски канали, салон со капацитет од 40 столчиња. 
Местоположбата на домот нуди многу можности за планинарење, mountain biking, off roud driving, лов и риболов и други спортови. 
Релации за прошетки во околината на  планинарски дом Караџица има многу благодарејки на живописната природа, но најпосетувани се: Каменот Жаба и Кадина Река (0,5 h пешачење), врвот на планината Мумџица 1569 m надморска височина (0,5 h пешачење), вливот на Салаковска во Кадина река (1h пешачење), Споменикот во чест на паднатиот руски авион (1,5 h) врвот Сипичан 1790 m надморска височина  ( 2,5 h пешачење), Бегово Поле 2000 m надморска височина (3 h пешачење), Солунска Глава – 2540 m надморска височина (5 h пешачење), Салакови Езера 2180 m надморска височина (4 h пешачење). 
Жаба

Кадина Река
Мумџица
Солунска Глава
Салакови Езера
Сипичан
БЕГОВО ПОЛЕ
Во непосредна близина на домот има повеќе поголеми планински реки и потоци кој се погодни за риболов. Поголеми и позначајни реки се Кадина Река, Салаковска Река, Алијагица, Јуручка Река и Мала Река.

Погодни релации за off roud и mount biking се Планинарски дом Караџица - Солунска Глава, Планинарски дом Караџица –  село Горно Јаболчиште, Планинарски дом Караџица - Салаковски Езера и др.
ЈАКУПИЦА

Јакупица или Мокра Планина е планински масив во централна Македонија. Составена е од повеќе планински делови: Даутица, Голешница, Караџица, Китка и Осој. Највисок и најзабележлив врв е Солунска Глава, висок 2540 метри. Планинскиот масив е настанат во терциерот, со раседнување. Јадрото е составено од гнајс и од кристалести шкрилци, а над нив се наоѓаат дебели слоеви на мезозојски варовници и доломити. На планината се наоѓаат траги од ледената епоха, претставени преку циркови (две езера), валови и морени. Јакупица е богата со разновидна флора и фауна, пасишта, извори – врела богати со чиста вода за пиење.